سرگشته

چه نویسم؟

از هیچ چیز مطمئن نیستم.

انگار تمام باورهایم را از قلب و مغزم پاک کرده باشند.

حتی دیگر ذوق شنیدن نام های امیدوار کننده را هم ندارم.

نام های امیدوار کننده؟!؟!؟!!

انگار دنیایت را عوض کرده باشند.

انگار قلب و مغزت را برداشته اند و به جایش قلب و مغز دیگری گذاشته باشند.

کاش به یقین میرسیدم.

کاش به اطمینان میرسیدم که آری یا نه؟

این ای کاش ها آزارم میدهد.

من اکنون محتاجترین هستم به هدایت.

+ نوشته شده در جمعه ۱۴۰۰/۰۳/۲۱ ساعت ۱۰:۵۰ ق.ظ توسط مجتبی ایزدی  |